Lieve jij,
Sommige mensen vergeet je gewoon niet.
Ik durf te wedden dat als ik je nu vraag welke juf of meester jij je nog herinnert van vroeger, er vrij snel iemand in je hoofd opkomt.
Misschien die ene juf bij wie je altijd even mocht blijven kletsen.
Die leraar die veel te streng was en waarvan je jaren later pas dacht: oké… hij had misschien toch een punt. 😉
Of iemand die op precies het juiste moment iets tegen je zei wat je blijkbaar nodig had, want twintig jaar later weet je het nog steeds.
Grappig eigenlijk.
Je zit maar een relatief korte periode bij iemand in de klas en toch kunnen sommige mensen jarenlang een klein plekje in je hoofd houden.
Ik moest daaraan denken omdat het binnenkort Dag van de Leraar is.
En hoewel mijn schooltijd inmiddels behoorlijk lang geleden is (laten we vooral niet gaan uitrekenen hoelang 😉), vind ik het eigenlijk wel mooi dat daar een dag voor bestaat.
Want als moeder zie ik inmiddels ook de andere kant.
Dat iemand iedere dag weer voor een klas kinderen staat. Ze iets probeert te leren. Ze aanmoedigt. Troost. Corrigeert. Voor de zoveelste keer uitlegt waar die ene gymtas gebleven is.
En waarschijnlijk nog honderd dingen doet waar wij als ouders helemaal niets van meekrijgen.
Dus misschien is 5 oktober wel een heel goed excuus om eens gewoon dankjewel te zeggen.
Dat hoeft natuurlijk helemaal niet groot te zijn.
Een tekening. Een kaartje. Een berichtje.
Of — je voelde hem misschien al aankomen 😉 — iets lekkers.
We hebben daarom voor Dag van de Leraar een paar leuke opties klaarstaan om een juf, meester of docent even in het zonnetje te zetten.
Als je nieuwsgierig bent, klik dan vooral op deze link.
En nu wil ik eigenlijk iets anders van je weten:
Welke leraar van vroeger weet jij nú nog?
En vooral: waarom juist die?
Reply gerust op deze mail. Ik vind dit soort verhalen oprecht heel leuk om te lezen.
Liefs,
Faryel
P.S. Misschien moet ik zelf na het schrijven van deze brief ook maar eens bedenken welke leraar ik nooit vergeten ben. 😉