Lieve jij,
Vorige keer vertelde ik je over die ondernemer in mij — dat meisje van zeven met haar eigen bibliotheek, tien cent per dag, en later die winkelwagenmuntjes die ik omruilde voor Douwe Egberts punten.
En ergens gaat dit verhaal daar eigenlijk naadloos op door. Want bouwen aan iets moois betekent voor mij niet alleen: een merk, een webshop, een bedrijf. Het betekent ook: bouwen aan een wereld waarin mijn dochter (en jouw kinderen, en jij) zich veilig, gezien en welkom kunnen voelen.
Laatst was Evy thuis lekker met ons aan het kleuren.
En ze zei iets in de trant van: “Ik ga het met huidskleur kleuren.”
Mijn man schoot meteen aan. “Huidskleur?” zei hij. “Welke huidskleur bedoel je dan? Mama heeft een andere huidskleur dan jij. Jij hebt weer een andere dan ik. Welke kleur is ‘huidskleur’?”
Evy keek ons aan alsof we een beetje moeilijk deden. Want ja — de juf had haar geleerd dat die kleur ‘huidskleur’ was. En als de juf het zegt, dan klopt het.
Dus daar stonden we. Met een potlood in de hand en een gesprek dat ineens veel groter was dan een tekening.
Ik kom uit een gemengd gezin: een Nederlandse vader en een Surinaamse moeder. En ook mijn eigen gezin is gemixt: ik met Surinaamse roots en man met Nederlandse. Samen voeden we Evy op met de wetenschap dat er allerlei verschillende mensen zijn — en dat iedereen even waardevol is. Even uniek. Even welkom.
Niet lang daarna bewees Evy dat ze toch wel luistert naar papa en mama: zij was gezellig met haar nichtje aan het kleuren, toen haar nichtje vroeg: “Mag ik de huidskleur van jou?”
En toen gebeurde er iets waar ik stiekem zó om moest glimlachen.
Evy zei heel resoluut: “Bedoel je mijn huidskleur of die van jou – of die van mijn mama?
En ze begon ze te benoemen zoals je kleuren hoort te benoemen: beige, zalmroze, licht, donker… in plaats van één kleur die zogenaamd ‘de standaard’ is.
Dat is voor mij precies waar Pride Month óók over gaat.
Over ruimte maken. Over respect. Over verscheidenheid niet alleen ‘accepteren’, maar echt zien als iets moois. En over jezelf mogen zijn, zonder dat je eerst in een hokje hoeft te passen.
Ik vind het belangrijk dat mijn bakery — en alles wat ik bouw — een plek is waar iedereen zich welkom voelt. Of je nu komt voor een bruidstaart, een verjaardag, een babyshower, een kantoorfeest, of gewoon omdat je iets te vieren hebt.
En misschien is dat wel de rode draad in alles wat ik doe: momenten vieren, met aandacht. En ondertussen — heel zachtjes — de wereld een beetje vriendelijker maken.
Liefs, Faryel
Amsterdam Cupcake Company