Lieve jij,
De vorige keer vertelde ik je dat ik nieuwe sleutels had gekregen.
Inmiddels ben ik een paar weken verder — en heeft het pand ook een naam gekregen:
The Warehouse.
Het magazijn.
Niet heel glamorous misschien, maar wel precies wat het is. Een plek waar inmiddels een groot deel van onze voorraad staat. Dozen, verpakkingen, decoraties — alles wat zich eerst langzaam opstapelde in de bakkerij.
En… er staat een bureau.
Een hele fijne plek waar ik nu zit terwijl ik dit naar je typ. In alle rust. Zonder het geluid van mixers en ovens op de achtergrond, terwijl daar in de bakkerij gewoon wordt doorgewerkt.
Ik merk hoe fijn dat verschil is.
Maar eerlijk is eerlijk — het is nog niet “af”.
Sterker nog, het is nog best wel een beetje chaos.
Tijdens het verhuizen kwam ik erachter hoeveel spullen ik eigenlijk heb bewaard met het idee: je weet maar nooit. En nu staat er dus nog een hele trapkast vol met dingen waar ik doorheen moet. Uitzoeken. Wegdoen. Beslissen wat blijft en wat niet meer bij ons past.
En dat voelt ergens ook precies als waar ik nu zit — niet alleen fysiek, maar ook in mijn bedrijf.
In het begin was het trouwens best frustrerend. Ik kon nog niet zoveel zelf (dankzij dat “hele fijne” ski-ongeluk…). Dus ik was afhankelijk van anderen. Van bezorgdiensten. Van hulp bij het tillen en in elkaar zetten. Alles ging trager dan ik gewend ben.
Misschien herken je dat wel — dat je iets wilt opbouwen, maar dat het tempo niet helemaal in jouw handen ligt.
Maar langzaam verandert dat.
Laatst ben ik voor het eerst weer zelf naar de Ikea gereden. Klik & collect, dat wel. Maar toch. Zelf gaan. Spullen ophalen. Terugrijden. In elkaar zetten in The Warehouse.
Dat voelde als een kleine overwinning.
Net zoals de momenten die ik de laatste tijd buiten vind.
Ik ben namelijk helemaal in mijn vogelcursus gedoken — ik weet niet of je dat nog weet, maar daar vertelde ik eind januari al iets over. En het is nu het seizoen van de weidevogels hier in Noord-Holland, waar ik woon.
Bijna elke dag rijd ik wel even naar een plek waar ik vanuit mijn auto met mijn verrekijker kan kijken.
Een lepelaar. Een kluut.
Kleine momenten, maar ik geniet er zó van.
En daarna — heel eerlijk — eet ik vaak even een cupcake die ik heb meegenomen. Gewoon, omdat het kan. Omdat dat ook een momentje is.
Misschien is dat wel waar alles steeds weer op terugkomt.
Dat je momenten mag vieren.
Groot of klein.
En dat brengt me vanzelf bij Pasen.
De lente. Nieuwe energie. Samen zijn. Even stilstaan, of juist vooruitkijken.
Voor Pasen hebben we een collectie gemaakt die daarbij past. Zacht, fris, met lichte kleuren en details die net dat beetje extra geven aan je tafel.
Je kunt hier alvast de Paas cupcakes, cakepops en taarten bekijken.
Omdat alles in kleine oplages wordt gemaakt, bereiden we per dag een beperkt aantal bestellingen.
Of je nu samen bruncht, iets meeneemt of gewoon een klein moment voor jezelf creëert — iets zoets kan het nét even afmaken.
Ik ga zo weer verder in The Warehouse. Tussen de dozen, de plannen en alles wat nog vorm moet krijgen.
En stiekem ook een beetje genieten van het feit dat we hier nu zijn.
Als je nieuwsgierig bent naar de Paas collectie, klik dan hier.
Liefs, Faryel
Amsterdam Cupcake Company
Ontdek mijn Paas-collectie hier of schrijf je in voor mijn cupcake bakcursus!